Przy projekcji zrealizowanej po raz pierwszy 9 i 10 listopada 2010 roku w Warszawie, artysta współpracował z polskimi weteranami wojen w Iraku i Afganistanie. Wykorzystał zdemilitaryzowany pojazd wojskowy typu Honker Skorpion 3, używany przez polskich żołnierzy w Iraku. Stanowisko bojowe w tylnej części pojazdu zostało zastąpione specjalnie zaprojektowanym stanowiskiem projekcyjnym ze sprzętem audiowizualnym, za pomocą którego wystrzeliwane były dźwięki i obrazy.
Wyświetlane na fasadach warszawskich budynków teksty mówiły o problemach polskich weteranów wojennych i ich rodzin, o traumatycznych przeżyciach wojennych i trudnościach z przystosowaniem się do życia cywilnego. Projekcję poprzedziły warsztaty z udziałem weteranów i ich rodzin, podczas których realizowane były nagrania dźwiękowe. Wybrany materiał, zaakceptowany przez uczestników warsztatów, został przetworzony na audiowizualną projekcję za pomocą specjalnie opracowanego programu komputerowego. Współtworzący projekt weterani uczestniczyli w „ostrzeliwaniu” miasta ich wypowiedziami w kilku miejscach Warszawy: pierwszego dnia na bocznej elewacji budynku usytuowanego przy Krakowskim Przedmieściu i na fasadzie Teatru Wielkiego-Opery Narodowej, drugiego dnia na fasadzie Politechniki Warszawskiej oraz na tympanonie barokowego Pałacu Krasińskich.
Projekcja zorganizowana została przez Fundację Profile, przy wsparciu Miasta Stołecznego Warszawa i Ambasady Stanów Zjednoczonych w Warszawie oraz we współpracy ze Stowarzyszeniem Rannych i Poszkodowanych na Misjach poza Granicami Kraju. Jej kuratorem była Bożena Czubak.
___________
Krzysztof Wodiczko urodzony w Warszawie w 1943 roku, mieszka i pracuje w Nowym Jorku, Bostonie i Warszawie. Artysta multimedialny, teoretyk sztuki, wykładowca akademicki. Jest profesorem Art, Design and Public Domain w Harvard University w Cambridge. Od 1980 roku zrealizował przeszło 90 projekcji z użyciem slajdów i techniki wideo w kilkunastu krajach na różnych kontynentach. Projekcje o wymowie politycznej i społecznej, we wnętrzach galerii i muzeów oraz na fasadach budynków i pomnikach, podejmowały kwestie praw człowieka, demokracji, przemocy, alienacji. Począwszy od krakowskiej projekcji na Wieży Ratuszowej (1996), przy użyciu techniki wideo artysta ożywia ważne dla miast monumenty lub budowle obrazami i głosami uczestników projekcji.
W 1986 roku (Projekcja bezdomnych: propozycja dla Union Square) zaczął pracować z bezdomnymi, od 1992 roku (Laska tułacza) realizuje projekty z udziałem imigrantów, w 2008 roku (Projekcja weteranów wojennych, Denver) rozpoczął serię projektów, w których uczestniczą weterani wojenni. W projektach i towarzyszących im publikacjach z ostatnich lat (m.in. Łuk triumfalny – Światowy Instytut na rzecz Obalenia Wojny, 2010) podejmuje problematykę antywojenną, inicjując debatę na temat roli kultury w podtrzymywaniu pamięci wojen.